منظر

حلاوت صبر
نویسنده : سید قلندر سیدزاده هاشمی - ساعت ٥:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/٢٢
 

بسم الله الرحمن الرحیم

 

قال الله عزّ و جلّ: « ارکُض بِرِجلِکَ هَذا مُغتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ » سوره مبارکه ص آیه 42 .

تا نکوبد بر زمین ایوب پای          می نباید که رسد لطف خدای

آیه فوق اشاره به اجابت دعای ایوب نبی علی نبیّنا و علیه الصّلاة و السّلام  دارد. از پسِ انتزاع اموال، و حضرتش را در کوره ابتلا نهادن از جانب حق جلّ و علا، و سربلندی ایوب در ابتلا و بر محک اعتبار، تمام عیار گشتنش در پیشگاه خداوند سبحان.

پس از هلاک شتران به صاعقه و گوسپندان به گرداب سیل و فنای زراعت به ریح عاصف و فوت هفت پسر و سه دختر به سبب آوار، قروح اندر جسم مبارکش پدیدار گشت و مومنان مرتد شده وی را از ده و منزلش، بیرون کردند.

ایوب علیه السّلام چهار زن داشت که سه از ایشان طلاق گرفتند و دیگری که رحیمه نام داشت، گفت: من طلاق نخواهم، که در نعمت با تو بودم و در محنت نیز با تو خواهم بود.

پس زن وی رحیمه نزدش بماند و دو تن از شاگردانش. شاگردان هم پس از  بیرون کردنشان از جانب  مردمان هفت ده، کپری از برای ایوب ساختند و برفتند و ایوب را رها کردند.

رحیمه هر روز در آن ده ها می رفت و کار می کرد و از مزد کار طعام می گرفت و پیش ایوب می آورد.

گویند رحیمه گیسوانی به غایت نیک و زیبا داشت. روزی که هیچ کس به او کاری نداد، نزد زنی ثروتمند از اهالی ده رفت و گفت: مرا طعام ده تا نزد بیمار خویش روم، تا اگر تو را کاری بود، انجام دهم.

زن که اختیار به ابلیس سپرده بود و بر گیسوان رحیمه رشک می برد، گفت: کاری ندارم، ولی اگر موی سرت را ببری و به من بدهی طعامت دهم. رحیمه پس از آنکه دید اصرار بسیار در زن اثر ندارد، به ناچار گیسوان برید و به وی داد و طعام گرفت که پیش ایوب برد.

در آن حال، ابلیس به صورت آدمی نزد ایوب علیه السلام رفت و گفت: زن تو نابکاری کرده و او را گرفتند و گیسوان بریدند.

ایوب که در آن هفت سال ننالیده بود، بنالید و آهی کشید و دلش سخت مجروح گشت.

خداوند در قرآن کریم می فرماید: « وَ ایّوبَ إذ نَادی رَبَّهُ أنّی مَسَّنِیَ الضُّرُّ وَ أنتَ أرحَمُ الرَّاحِمِینَ » سوره انبیاء آیه 83 .

ناله و گلایه ایوب علیه السلام از پس دیدن اقسام محن و تواتر افواج بلا و تراکم امواج غنا و بعد هفت سال، این بود. و خداوند دعای او اجابت نمود. جبرئیل علیه السلام را نزد وی فرستاد و جبرئیل فرمود: « ارکُض بِرِجلِکَ هذا مُغتَسَلٌ باردٌ و شرابٌ » سوره ص آیه 42 .

خداوند بعد از ابتلای ایوب، هنگام رسیدن راحتی ، بر این منوال، یسر را از پس عسر بر ایوب رسانید، که: « سَیَجعَلُ اللهُ بعدَ عُسرٍ یُسراً » سوره طلاق آیه 7 .

سهولت و ثواب صبر ایوب، معجزت بود و وسیلت، لزومت نداشت، لکن در اینجا هم خداوند تبارک و تعالی که اول و آخر امور بر وی مستور نیست و از پیش، شیطان را هم فرموده بود که اگر هزار بار ایوب را در کوره ابتلا نهم بر محک اعتبار، تمام عیار خواهد شد، طبق سنت حضرتش جل جلاله، لطفش را اینگونه به ایوب علیه السّلام رسانید، و جبرئیل علیه السلام را فرمود: ایوب را بگو که پای بر زمین بزن، همانا چشمه ای گوارا و سرد است، برای نوشیدن و شوییدن.

ایوب نبی علی نبینا و علیه الصلاة و السلام را پاداش الهی بر صورت معجزت بوده، همچون زنده شدن فرزندانش، لیک در ابتدای فرج در کروب و هموم، خداوند آنگونه قرار داد که ابتدا پای بر زمین بکوبد، یعنی ای زمین- پای چنین بنده ای از بندگانم بر تو فرود خواهد آمد و امر بر تراوش خیر می دهد، تو نیز از درون خویش چشمه ای جوشان بر روی بیاور که چنین باشد و چنان.

تا نکوبد بر زمین ایوب پای     می نباید که رسد لطف خدای     

و این دلیلی روشن است از برای اثبات قدرت تصرّف مخلوق، به اذن خداوند. ولا حول و لا قوة ال بالله العلی العظیم.